Iedereen vertelt 'een verhaal'
Ook een somber gezicht, een schouderophalen, een zucht... het zijn verhalen die verteld (willen) worden en als we heel goed luisteren, met een geoefend oor, dan horen we .. soms .. stukjes ... van zo’n verhaal.Helaas hebben wij (en met wij bedoel ik de doorsnee mens hier in Nederland) geen geoefende oren.
We beseffen vaak niet eens dat ons een verhaal wordt verteld, omdat ons eigen verhaal onze oren verstopt.
Ik vertelde een stukje van mijn verhaal aan mijn partner: ‘ik maak me zorgen dat je misschien teveel drinkt... ‘
Maar mijn partner hoorde niet mijn verhaal maar zijn eigen verhaal, hij hoorde: ‘shit, ze zal me toch niet mijn slaapmutsje gaan verbieden? Dan kan ik helemaal niet meer slapen’.
En hij vertelde mij een stukje van zijn verhaal: ‘... ik ben geen alcoholist...’
Het eind van het liedje was dat we beide apart en mokkend, zonder nachtzoen, naar bed gingen.
Wat gebeurde er?
Ik denk dat er een aantal dingen gebeurden.1. we luisteren niet naar het verhaal van de ander
2. we vertellen ons eigen verhaal verkeerd aan de ander
3. we voelen ons aangevallen en verdedigen ons
4. in onze angst vertellen we ons eigen verhaal steeds krommer
Een ander voorbeeld (fictief).
Twee maten zitten in de kroeg: Jan en Peter
Ze zitten er al een poosje en hebben al heel wat biertjes op, terwijl ze hun verhalen vertellen aan het luchtledige of aan de barkruk, door moppen te tappen en met een hoop branie hun belevenissen op het werk te vertellen.
Het verhaal van Jan:
Hij heeft voortdurend ruzie met zijn vrouw over zijn tochtjes naar de kroeg met Peter, die vrijgezel is. Hij is bang dat hij vanavond weer de wind van voren krijgt. Hij is bang dat zijn vrouw hem verlaat. Hij is bang dat hij dan zijn kinderen bijna niet meer te zien krijgt. Hij is bang dat hij eenzaam en doodongelukkig wordt.
Het verhaal van Peter:
Hij is niet gelukkig met zijn baan, zijn baas zet ‘m voortdurend onder druk. Hij voelt zich niet gezien in zijn vakmanschap en bovendien vindt hij dat hij veel te weinig verdient.
Beluisterd worden
Beide hebben al stukjes van hun verhaal verteld, Jan door moppen over vrouwen te vertellen, wiens recht alleen het aanrecht is en Peter door op te scheppen over hoe hij zich niet op zijn kop liet zitten door die onbekwame baas van hem.Dit was de inleiding. Terug naar de kroeg, laat op de avond, waar Jan en Peter, lichtelijk beneveld aan de bar zitten.
Jan zegt: ‘neem je nou nog meer bier? Heb je niet genoeg op?’
Peter zegt: ‘tjee zeg, je lijkt mijn baas wel, ik kan zelf wel bepalen hoeveel ik drink’
Jan bedoelde eigenlijk: ‘ik zou eigenlijk naar huis moeten gaan, maar ik zie er tegenop want mijn vrouw zal wel weer een ruzie beginnen.’
Dan had Peter kunnen vragen: ‘jee, man, ik dacht dat jullie zo gelukkig waren samen, is ze zo’n kenau dan?’
Waarop Jan had kunnen antwoorden: ‘ze vindt dat ik tevaak in de kroeg zit en ik ben bang dat ze me verlaat en m’n kinderen van me af neemt.’
En Peter had op dat moment een hand op zijn schouder kunnen leggen en hem aan kunnen kijken en zeggen: ‘Shit, dat is niet zo leuk, maat’.
Dan had Jan zich begrepen en beluisterd gevoeld.
Peter bedoelde eigenlijk: ‘Ik heb nog een paar biertjes nodig zodat ik goed kan slapen en morgen weer opgewassen ben tegen een nieuwe dag op het werk’.
Dan had Jan kunnen vragen: ‘gaat het niet goed op je werk?’ waarna Peter het verhaal over zijn baas had kunnen vertellen, beluisterd door Jan, en zich een beetje beter hebben gevoeld, daar hij er tenminste met iemand over had kunnen praten.
Conclusie
Als we naar anderen kunnen luisteren met voortdurend in ons achterhoofd: hij/zij vertelt een verhaal en heeft behoefte daarin beluisterd te worden, zouden we ons minder snel aangevallen voelen en op onze beurt, ons verhaal kunnen vertellen.Zou de wereld er dan niet een stuk aangenamer op worden?
