X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Samenleving en ontwikkeling" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Waarom steeds meer HBO ers en accademici het onderwijs ontvluchtten.

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+5
  Goed artikel ( +5 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van keesjanboom keesjanboom Auteur op infoyo sinds
28 Juli 2010


Bekijk het profiel van keesjanboom
Datum: 28-07-2010
Auteur: Keesjanboom
Hoe het komt dat steeds meer hoogopgeleiden niets meer met het onderwijs te maken willen hebben?In deze artikelen reeks zal ik u zo duidelijk mogelijk vertelen hoe het komt dat steeds meer hoogopgeleiden niets meer met het onderwijs te maken willen hebben. Helaas is het niet mogelijk om één kort stuk hierover te schrijven omdat het onderwijs ook niet uit één deel bestaat. Ik daarom besloten om mijn artikel op te splitsen in delen. Deze delen vormen tezamen een geheel. Per slot van rekening geld ook nog steeds voor het onderwijs: wie het deel niet ziet, ziet het geheel niet.

MBO OF ROC

Een eerste schooldag in Amsterdam-Noord van een groot ROC begint. Net als op andere scholen staan ook hier de leerlingen in de aula te wachten. Dit wachten duurt lang, te lang voor de studenten, de introductie zou om 9 uur beginnen maar het is nu al 10 uur. Dan, als de eerste studenten al teleurgesteld vertrokken zijn, komt de manager binnen. Deze manager heeft duidelijk weinig overredingskracht, het blijft lawaaiig de aula. Toch word het langzaam maar zeker duidelijk dat de roosters er nog niet zijn: ‘’kom woensdag maar terug’’ zegt hij, want er zijn ook niet genoeg leraren. Woensdag zijn de roosters er wel, maar de chaos blijft, de studenten zijn veelal in het verkeerde computerwerkruimte ingedeeld, er zijn niet genoeg computers en zeker de helft van de studenten heeft geen leraar. Overigens zijn de studenten met wel een leraar, die nu ‘’tutor’’ blijkt te heten, niet veel beter af want deze weet eigenlijk niet wat er moet gebeuren. Daarom legt hij nog eens uit hoe de zaken op het ROC geregeld zijn, maar dat weten de studenten inmiddels wel!

Competentiegericht onderwijs leid tot uitval leid tot meer uitval

Pas twee weken later zijn de opdrachtenboeken er en is inmiddels 25% van de studenten terecht vertrokken, deze studie kost hun veel tijd en geld en blijkt hen niets op te leveren. Voor de studenten die wel gebleven zijn worden de zaken er niet veel beter op, de tutor blijkt de opdrachten uit het opdrachtenboek zelf niet te snappen en alles te moeten opzoeken. Uiteraard heeft de tutor van de manager een leuk weerwoord meegekregen, de studenten leren het meest als ze zelf alles opzoeken. Dit laatste doen ze dan braaf, het meeste vinden zij. Als ze dan terecht wachten totdat de tutor hun werk heeft nagekeken komen ze weer van de koude kermis thuis, de docenten blijken nog niet de kennis te hebben om het werk na te kijken. De studenten kunnen zo niet verder met de volgende opdracht. Maar ook nu hebben de tutoren een weerwoord, ga je werk maar presenteren in PowerPoint. Sommige docenten (tutoren) Economie blijken niet eens te weten wat een CAO is andere tutoren zijn soms onverstaanbaar vanwege het gebrekkige Nederlands dat zij spreken. Voor de studenten, vaak ook van buitenlandse origine word het zo vrijwel onmogelijk om de ‘’lessen’’(of het programma) te kunnen volgen.

De ondergang van het beroepsonderwijs

Twee weken later blijkt weer 25% van de studenten uitgevallen, daarom verschijnt de manager in de computerruimte en houd een preek over de gebrekkige motivatie van de studenten en hun eigen verantwoordelijkheid voor hun eigen leerproces. De tutoren zijn volgens de manager uitstekend hebben veel didactische kennis.
Twee weken later is er weer en incident er word een tutor gearresteerd door de politie die illegaal blijkt te verblijven in Nederland! De deskundigheid van de tutoren is de studenten nu wel duidelijk en weer is zeker een kwart van de studenten vertrokken! Uiteindelijk is aan het eind van het kwartaal 25% van de studenten gebleven en in de nog te komen jaren zal ook dit aantal halveren. Toch word deze uitval niet direct duidelijk in de OCW- statistieken, 60% van hen laat zich niet uitschrijven om zo toch studiefinanciering en een OV-jaarkaart te kunnen krijgen. Momenten dat het nog wel druk is op het ROC zijn tussen 11 en 14 uur, dan komen de studenten langs om elkaar te zien en hun mail te checken.Toch word het voor een toevallige bezoeker van het ROC erg duidelijk, de computerzalen zijn vrijwel buiten deze uren vrijwel leeg en de tutoren zitten onzichtbaar in de docentenkamer. Hoe had dit zover kunnen komen met het voorheen zo troste beroepsonderwijs van Nederland? Om dit te kunnen begrijpen moeten we terug de geschiedenis in:

Het mbo zoals het was toen het nog goed ging

Het ROC is een geheel bijzondere ‘’tak van sport’’ zoals dat in het clichématige onderwijstaal heet. Het ROC is ook zo bijzonder omdat daar les gegeven kan worden door docenten met louter praktijk ervaring. Toen het ROC nog MBO heette was dit een blessing in disguise, de praktijkleraren verzorgden de praktijklessen en waren vaak uitblinkers in hun vakgebied. Doordat deze mensen zo goed waren in hun vakgebied en dit met enthousiasme wisten over te brengen waren zij hiermee zelfs in staat om hun gebrek aan theoretische kennis ruimschoots te compenseren. Sterker nog: deze mensen waren in zelfs in staat om de doorgaans niet zo makkelijk lerende studenten ook warm te krijgen voor theorievakken en elkaar en zelfs de leraren met theorievakken te aanvaarden. Ook blonken deze mensen door hun vaak jarenlange levenservaring vaak uit op het agogische vlak en zij waren vaak in staat moeilijke sociale situaties te sussen en ook mensen uit andere culturen te laten in- en aanpassen in de Nederlandse cultuur.
Dit alles veranderde met de opkomst van de ROC (super)structuren zoals deze waren opgelegd door de politiek. Deze structuurverandering werd, zij het langzaam opgelegd vanaf 1995 tot eind jaren negentig.

Super, mega, massa, mammoet en nog groter!

Opeens werd de destijds zo succesvolle kleine MBO opleiding ingelijfd bij een ‘’mammoet’’ROC. Aanvankelijk gingen de veranderingen onmerkbaar langzaam, de naamplaat werd van de muur geschroefd en er kwam een mega canvasdoek van een hip ROC voor in de plaats. Voor het oog bleef alles het zelfde, de lesroosters, de lokalen en de gebouwen. Ja, 1 ding veranderde er zichtbaar wel, de gebouwen en het meubilair werden steeds ouder en afgetrapte meubelstukken werden niet meer vervangen. Ook de roosters begonnen wat schoonheidsfoutjes te vertonen, maar foutjes zijn menselijk nietwaar?
Wat men nog niet zag, maar toen al wel aanwezig was een onzichtbare zesde colonne van managers. Deze zesde colonne bleef zeker in het begin lang onzichtbaar, de colonne had het nog te druk met het aanpassen van de gebouwen, logo’s, het briefpapier etc. bovendien moesten zij nog wennen en ingewerkt worden op de nieuwe situatie. Dit bleef circa tien jaar goed gaan, tot ca 2007, toen begonnen de managers steeds meer de baas te spelen.
Ik leg de nadruk op spelen, want zo begon het eigenlijk, het management begon steeds meer politieke spelletjes te spelen. Waarom deed men dit? Ten eerste om de groeiende onvrede onder het personeel te kanaliseren. Zo werd het steeds duidelijker dat het management geen verstand van zaken had en eerder een last dan een steunpilaar was voor de docenten. Ten tweede deze colonne managers een veelvoud verdiende van een docent omdat zij….., ja waarom eigenlijk? Eigenlijk was toen al duidelijk dat de managers hun geld niet waard waren, omdat zij eigenlijk niets toevoegden aan de organisatie. Maar toen was de kredietcrisis nog niet uitgebroken en wist niemand eigenlijk nog welk een last de ROC scholen op zich hadden genomen. Toch begon dit besef steeds meer door te dringen ook bij de politiek. Het management moest snel iets verzinnen om de eigen nuttigheid en toegevoegde waarde waar te kunnen maken. Vanaf dit moment begon de curse in disguise.

De MBO-beroepsschool toen het nog goed ging, roostermaker, schoolhoofd en docent.

Gaandeweg kreeg het management door dat degene die de baas kon spelen, degene was die de regels stelde. Nu klinkt dit logisch maar in het onderwijs heb je hiermee een groot probleem. Ga maar na: wie het rooster maakt die stelt de regel, strikt gezien volgens het bovenstaande zou de roostermaker de baas moeten zijn. Tien jaar geleden leek dit ook zo, want een goede roostermaker had een gezag onder de leerlingen en leraren, hij dicteerde de tijd en de plaats en voor zijn kamer stond altijd een lange rij studenten. Vaak met een bescheiden verzoek om een verandering in het rooster, iets dat deze vrijwel altijd tot ieders tevredenheid wist op te lossen.
Binnen in het klaslokaal was het nog steeds de docent die de regels stelde, hij had het meeste kennis over het onderwerp, maakte de toetsen, dus hem moest je als student tevreden houden, dus volgde men meestal zijn regels binnen het lokaal. Binnen het lokaal dicteerden de docenten de activiteiten en de lessen, buiten het lokaal deden de roostermakers dit. U voelt het probleem al want waar zaten de managers in dit spel?
Ook om dit te beantwoorden gaan we naar de laatste ontbrekende persoon uit het bovenstaande spel : Tien jaar geleden was daar nog de coördinator (ook wel adjunct directeur of op zijn hoogst schoolhoofd genoemd.) en deze deed iets volgens een waarde die heden ten dage uit onze maatschappij verdwenen lijkt te zijn, hij was namelijk bescheiden en dienstbaar aan de school. (tegenwoordig heet dit organisatie). Deze twee waarden maakten hem misschien wel tot de belangrijkste persoon in school, want met deze twee waarden had hij zoveel gezag dat hij uiteindelijk de persoon was die de doorslag gaf. Hoe dat in de praktijk werkte? Waar mensen werken ontstaan conflicten, zo ook tussen studenten en docenten, bij een conflict was daar de coördinator, hij inventariseerde de situatie en bedacht een oplossing die iedereen aanvaardde. U raad al waarom men zijn wijze besluit aanvaardde, iedereen snapte dat de coördinator het belang van school als uitgangspunt nam en niet zijn eigen belang. Dit laatste werd de studenten en docenten het meest duidelijk omdat deze persoon zich bescheiden opstelde iedereen in zijn waarde liet en zich niet bemoeide met (de vakinhoud) van de docenten en ook de roostermakers de vrije hand gaf hun nuttige werk te doen. Uiteraard greep de coördinator heel soms in als iemand slecht zijn werk deed, maar dit kwam maar heel zelden voor omdat er voor slecht, ongemotiveerd en ongeschikt personeel nog geen reden was om in het onderwijs te gaan werken. Onderwijs was immers een roeping en door de lage salarissen gingen alleen mensen in het onderwijs werken die dit echt met hun hele hart wilden doen. Ook dit alles veranderde toen onderwijs gewoon een baan werd (door het ontstaan van echte bazen) die de echte onderwijsmensen wisten te verjagen. Hiermee ga ik naar het laatste deel van mijn verklaring waarom de beste mensen in de school, de school al dan niet uit eigen beweging verlieten.

Hoe het management de macht greep.

Hoe heeft het zover kunnen komen dat de managers alle macht naar zich toetrokken, terwijl de coördinator dit schijnbaar niet nodig had?
In de loop der jaren kwam het zittende management tot de dat de conclusie dat degene die de regels stelde ook de macht scheen te hebben (docenten, roosteraars en coördinatoren) en dat zij niet zo nodig waren. Sterker nog, de docenten klaagden steen en been over het vele geld dat naar het management ging en derhalve af ging van de formatieruimte van de docenten. Nog erger was het feit dat zeker in het begin er zelfs docenten ontslagen moesten worden om de nieuwe management laag te kunnen betalen. Omdat het systeem nog niet veranderd was werd dit pijnlijk duidelijk doordat er steeds minder lessen aan studenten gegeven konden worden. Had een MBO student begin jaren 90 nog 32 klokuren en ca. 35 lesuren op het rooster staan, eind jaren 90 was dit voor een ROC student gekrompen tot 20 lesuren en soms niet meer dan 12 klokuren want de lesuren waren ook al drastisch korter gemaakt. Op sommige ROC werden lesuren van 60 minuten ingekort tot 30 of zelfs 25 minuten. U raad het al door te schuiven met normen en criteria kon men veel van de wanprestaties en bestuurlijke onkunde verhullen. Ook dit werd een veel gehanteerde truc gehanteerd door het management, schuiven met normen en criteria, klokuren worden lesuren van 30 min en deze worden op hun beurt contacturen van 15 min. Dat dit ten koste gaat van een hoeveelheid kennisoverdracht dat hoeft verder geen betoog, dat snapt iedereen. Maar zelfs deze kaalslag kon het systeem niet redden, het management drukte zo’n zware last op het budget door alle bonussen en hoge salarissen dat er niet tegenop te bezuinigen was.
Een “goed” voorbeeld doet volgen en de vele seminars naar de VS op mijn eigen ROC doet vermoeden dat men daar de kunst gedegen heeft af gekeken. Sterker nog: tijdens de vele seminars had het managent de tijd om een nog grondiger systeem te bedenken om de eigen regels te stellen. Ongetwijfeld heeft de internetrevolutie een grote rol gespeelt net als de liberale tijdgeest dat je alles aan de studenten moest overlaten, die konden immers dankzij het internet veel meer dan hun voorouders
Verder werd het ook aan buitenstaanders (werkgevers en eigen studenten)duidelijk dat de ROC’s qua niveau aan het inboeten waren. De grootste ramp in dit spel was wel de rol van de centrale overheid die niet ingreep en zelfs het management bijstond in “oplossingen” om maar nog meer te kunnen bezuinigen. Dit was het moment suprème om iets te gaan toepassen dat en ook al in het basis en vo onderwijs had toegepast en enorme besparingen en ook nog eens macht opleverde. Je kunt alleen maar je eigen regels stellen als je het onderwijssysteem vernieuwd en verandert. Deze verandering moest zo grondig gebeuren, dat en de docent niet meer zelfstandig kon werken (en eigen regels stellen) als ook de roosteraar en de coördinatoren dit niet meer konden. Men heeft lang moeten zoeken maar uiteindelijk heeft men in de VS de oplossing gevonden. In de VS waar men meestal zeker 15 jaar vooruit loopt op de ontwikkelingen in Europa was men al groot fan van het zgn. competentie gericht leren.(CGO) Dit zgn CGO systeem werd massaal ingevoerd medio jaren 80 toen er onder het bewind van Ronald Reagan meer bezuinigingen moesten worden uitgevoerd met name op de high schools aldaar. Het toverwoord aldaar was onderwijsextensivering, leerlingen moesten aan projecten werken en de docent werd tutor (coach) aan wie de studenten hun vragen mochten stellen. Overigens bleven de leerlingen nog wel in hun lokaal zitten want er waren nog niet zoveel computers toentertijd. Overbodig is te zeggen dat lagere salariskosten het motief waren een tutor (is eigenlijk assistent) kreeg 50% minder dan een docent. Een tutor hoefde niet zo hoog opgeleid te zijn, sterker nog een assistent-diploma was voldoende en hadden de studenten nog vragen dan konden ze deze opzoeken op google.com of vragen aan de weinige resterende nog wel bevoegde docenten.

Het competentiegericht onderwijs veroverd Nederland!

U raad het al: ook in Nederland werd het CGO ingevoerd, maar zoals met alles wat overgenomen is van grote broer Amerika werd het dan ook in het extreme doorgevoerd. Het management zag grote voordelen, nu stelden zij de regels en misschien was er zelfs een manager die oprecht in het CGO gebeuren geloofde. Zo sneuvelde eerst het vaklokaal van docent, deze werd ingeruild voor een grote projectruimte vol computers. De muren tussen de verschillende lokalen werden afgebroken en daarmee tegelijkertijd de zelfstandige positie van de docent. Er was ook een nieuwe vijand geboren, de zure docent met zijn klassikale lesstijl vanuit zijn ivoren toren, met kokervisie, niet in staat om mee te gaan met de nieuwe tijdgeest. Dat het juist essentieel is voor docenten om niet mee te gaan met de hype van de dag, zeker als je werkt met jonge mensen met soms zelfs schadelijke ‘nieuwe’ ideeën en dat onderwijs juist voor rust, regelmaat, continuïteit en stabiliteit moet zorgen werd radicaal terzijde geschoven. Deze docenten zaten volgens het management de zaak te verzuren en werden door het management al gauw ongeschikt en onbekwaam gevonden.
De docenten moesten voortaan in een team gaan werken want dit was modern en sloot mooi aan bij de nieuwe internet tijdgeest waarin volgens de mantel taal van het management immers iedereen in een groep werkte en men gezamenlijk projecten ‘’deed’’ in bedrijven. Er werd zelfs een nieuwe sexy slogan bedacht in het engels uiteraard: TEAM “Together Everybody Archieves More’’. Voorbij gegaan werd aan het feit dat ieder lid van een team dat dit in het bedrijfsleven werkt als individu zeer deskundig moet zijn en voor deelname aan het team een goede scholing gehad moest hebben voor een deskundige inbreng.
Het groepswerken werd tot in het extreme doorgevoerd, niet alleen de docenten, ook het management, de roosteraars en de laatste nog resterende coördinatoren moesten er aan geloven. Met het groepswerken kwamen ook de vele vergaderingen, alles moest immers op elkaar afgestemd worden en iedereen moest toch immers overal zijn mening over kunnen geven. Ook dit laatste ging in fases, eerst luisterde de manager beleefd naar de groep, later wat minder beleefd en ten slotte vertelde hij gewoon botweg top down wat er die dag gebeuren moest. Dat het vanaf dit moment de managers waren die de regels stelden is het slotstuk van mijn betoog.
Ziet u eens hoe grondig dit CGO is ingevoerd: Met de introductie van het werken in groepen, grote projectruimtes werd het initiatief letterlijk uit de handen geslagen van de roosteraars, docenten en coördinatoren. Zo werden de leerlingen als vee opgehokt in grote ruimtes vol computers. Een lesrooster was niet meer nodig want ze zaten nu immers iedere dag in dezelfde massale computerruimte, ook was niet meer nodig te weten van welke docent men les kreeg aangezien, ieder lid van het coach team alles wist en anders kon er immers op internet gezocht worden. Dan resteerde het laatste probleem nog voor het management: de coördinatoren. Voor dit probleem hoefde het management geen oplossing te zoeken omdat het zich vanzelf oploste. Alle coördinatoren hadden 1 ding gemeen, zij waren oud en wijs en gingen daarom massaal met pensioen, sommige wat jongere op aandrang van het management vervroegd. Uiteraard werd er geen van de coördinatoren vervangen door een andere coördinator, maar door een andere manager. Dit voorgaand beschreven proces heeft zich de afgelopen jaren voltrokken en is nu op de meeste ROC’s voltooid.

Operatie geslaagd patient overleden!

Voor het management is de missie supergeslaagd, zij zetten nu de regels en zij zijn nu duidelijk de baas. Op feesten en partijen is dit alfagedrag al duidelijk zichtbaar, daar word gebral wie er het meest verdient, de grootse auto van het ROC heeft, het meeste personeel bezit, de baas is over de grootste afdeling en derhalve de grootste bonus bezit. Tussen de bedrijven door (vaak houden de managers meerdere banen, commissies, etc op na) moet er gewerkt worden, dat betekent in praktijk om 11 uur in de ochtend aankomen met een ‘’leasebak’’ van 100.000 euro. Dan een vergadering voorzitten waarin wel duidelijk is wie er de baas is over de docenten,en voor wie dit nog niet duidelijk is zal er snel ontslag volgen wegens ongeschiktheid! Zo moeilijk het 10 jaar geleden was een docent te ontslaan, zo makkelijk is dat tegenwoordig, met de veel soepelere ontslagregels, 4 functioneringsgesprekken en je bent weg als de manager dit wilt! Overigens worden de meeste docenten zelfs via een uitzendbureau ingehuurd, ontslag kan dan zelfs op dagelijkse basis. Dit heeft natuurlijk een ongekend effect op een vergadering met docenten. Hadden deze docenten vroeger goede en creatieve ideeën en werd er met passie gesproken over het geleverde onderwijs nog beter te maken, nu zitten de “’tutoren’’ als grijze muizen rond de tafel. De enige die met passie spreekt is de manager die vertelt wat er gebeuren moet en wee degene die…! Vooraan de tafel zitten de meest getrouwe medewerkers van de manager, die soms nog wel eens hun eigen mening geven, die heel toevallig dezelfde is als de manager. Okay zegt de manager dan: “jij mag blijven“, er gaat een rilling door het team op zo’n moment. U zult wel snappen dat in deze werksituatie de beste leraren in conflict raken met de manager en al heel snel ontslagen worden. De manager kan dan na een succesvol ontslag als topdog uit de arena stappen, hij heeft een voorbeeld gesteld! Dat heb ik hem toch mooi gefikst, zie je wel ik was toch sterker, ik ben degene die hier de regels bepaald. De resterende docenten trekken hun eigen conclusies, degene die andere kansen heeft vertrekt (vrijwel altijd de beste docenten), de perspectieflozen die blijven. Volgens het management is de maatschappij verandert, de school is immers een bedrijf geworden en onderwijs een product.
Tien jaar geleden had men dit onzinnig gevonden: een school maakt toch immers geen winst en kennis kun je toch niet vastpakken zoals een mp3 speler. Tot voor kort scheen het onderwijs wel als bedrijf en product te kunnen bestaan, en vanuit de visie van het management is het natuurlijk ook mogelijk, de organisatie zorgt voor hen voor winst en als je maar lang genoeg zoekt valt alles te kwantificeren, zelfs kennis. Vervelend is natuurlijk wel dat uiteindelijk alles terug komt in de echte wereld en dan blijkt het ROC toch geen winst gemaakt te hebben maar louter verlies, de grootste verliezers blijken de studenten omdat zij blijken te beschikken over ‘’onverkoopbare’ kennis, geen werkgever wil werknemers hebben die in 4, 3 of zelfs 2 jaar niets aan vakkennis geleerd hebben. Ook in het onderwijs zal er de komende jaren een soort van (sociale) kredietcrisis uitbreken

De (sociale) kredietcrisis van het onderwijs.

De komende jaren kan de maatschappij dus de wrange vruchten plukken van de inspanningen van afgelopen jaren. Nu het economisch wat minder gaat is dit wat minder zichtbaar maar dat zal snel veranderen als de economie weer aantrekt. Op dit moment zullen ook perspectiefloze (en slechte) docenten zich gaan oriënteren en vertrekken bij andere kansen. Wat er blijft zitten zijn de nog grijzere en perspectiefloze leraren, volgens de human capital theorie zouden de ROC’s allang failliet moeten zijn, in een bedrijfsmatige situatie waar het management aan refereert was dit allang het geval geweest. Binnen de collectieve sector werkt het eigenlijk hetzelfde alleen veel langzamer, ga maar na. Als de werkgevers straks geen ROC- studenten meer wil aannemen, waarom zouden er nog mensen op en ROC willen studeren voor een waardeloos diploma, zo zullen jaar op jaar (in managementaal) de “studentenaantallen’’ tegenvallen, en zo de inkomsten van de rijksfinanciering, uiteindelijk gaat het ROC failliet. Voor het docententekort lijkt op de korte termijn de oplossing gevonden, zij zullen door de teruglopende leerlingenaantallen minder nodig zijn, maar dit zal de zaak juist verergeren want er is geen instroom meer dan van nieuwe en goede docenten. Het ROC dat toch al geen goede docenten meer had, heeft op deze manier helemaal niets meer te bieden aan de klant. De klant (student) die juist komt om iets te leren en daarvoor goede docenten nodig heeft, heeft nu niets meer te zoeken op het ROC. Waarvoor zou hij nog? Er zijn geen werkgevers die studenten willen met en ROC diploma en er zijn geen (echte bevoegde) docenten die werken willen op het ROC om de student de nodige vakkennis te leren.
U ziet het al dit verhaal heeft geen happy ending wat betreft het ROC en ik zou u beliegen door te stellen dat het ROC enige toekomst heeft. Sterker nog, ik durf te beweren dat vrijwel alle ROC’s binnen 10 jaar verdwenen zijn

De ondergang van het ROC, happy ending?

Toch kan dit en zeer zonnig scenario zijn, met een ondergang van het ROC ontstaat er ruimte voor kleine specialistische beroepsscholen met hoog gekwalificeerde leraren. U zult zien dat het uiteindelijk de bedrijven en ondernemers zullen zijn die deze scholen gaan beginnen, werknemers hebben toch personeel nodig en als de overheid daarvoor niet zorgen kan dan doen ze het zelf. Uiteindelijk is het zo toch nog de vrije markt die zijn werk doet maar wel op een andere manier dan de overheid dit uitgedacht heeft, daar kan geen competentiegericht leren tegenop.

Reacties op dit artikel
Evert h., 2010-08-06
( +1 )


Heel herkenbaar als mbo-leraar! Was ook jaren docent boekhouden op een zeker ROC in Amsterdam en dit artikel is 100% waar! Chappeau!
Boorden, 2010-08-23
( +1 )

Zeer goed gedetailleerd artikel, daarom ben ik ook het mbo onderwijsontvlucht en overgestapt naar het bedrijfsleven, de gelukkigste dag uit mijn leven!
Ina giesse, 2010-08-26
( +1 )

Heel herkenbaar artikel, tip aan jou kun je ook een artikel composeren over het voortgezet en categoriaal (gym/ath.) onderwijs? Volgens mij ligt het zwaartepunt op het MBO nu terwijl ik deze ontwikkeling ook op mijn (ooit erg deftige, nu ''vermammoet") gymnasium zie. : :
M.a.r. bloemen, 2010-08-31
( +1 )

Een erg goed artikel, vooral de rol van het management is heel herkenbaar. Ook ik ben een bange grijze muis, maar ik werk in het havo vwo onderwijs. Hier hebben wij het studiehuis (gehad) kun je ons ook vertellen hoe het daar mee zit?
K. labrie, 2010-09-03
( +1 )

Na 22 jaar onderwijs in zowel VWO onderwijs als aan de havo-mavo afdeling komt dit mij erg bekend voor, gelukkig was het op mijn school nog niet zo erg maar mogelijk zijn de ROC's al wat verder in hun ontwikkeling!
I.korbeek, 2010-09-06
( 0 )

Ok artikel! Ook op mijn roc-asa gaat het er zo aan toe, en ook de havo afdeling waar ik parime lesgeef gaat steeds meer die kant op zelfs nadat het studiehuis er mislukt is!
Amber, 2010-12-06
( 0 )

Goed artikel! Controleer nog wel even op d's en t's.
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2017 - Infoyo.nl