X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Samenleving en ontwikkeling" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Scheiden doet lijden

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
0
  Goed artikel ( +1 )
  Slecht artikel ( -1 )
RSS van Norma Norma Auteur op infoyo sinds
15 Oktober 2008


Bekijk het profiel van Norma
Datum: 28-10-2008
Auteur: Norma
Na zeven jaar ploeteren zit het er dan toch eindelijk op. Mijn werk was moeilijk, zo niet onmogelijk, maar toch heb ik mij al die jaren met ziel en zaligheid ingezet. Regelmatig aankaartend bij de bevoegde personen dat het zo niet goed ging, dat er zaken moesten veranderen, dat het beleid niet deugde, dat het management onvoldoende inzag wat er gaande was.

Maar zoals zo vaak gebeurt, worden ook op mijn werk korte termijn beslissingen genomen. Worden verkeerde prioriteiten gesteld, de financiële middelen niet goed doordacht aangewend. Dus wat is dan het gevolg? Ik zal mijn analyse geven:
op een belangrijke plek in de organisatie, de balie (het eerste gezicht, het visitekaartje, en toch het minst gewaardeerd en het meest onderschat), worden mensen neergezet die totaal niet geschikt zijn voor het werk. I/D-medewerkers, oftewel de mensen die door allerlei hiaten in hun CV, door veelvuldige medische of psychische problemen, of door simpelweg een niet al te hoog IQ en vaak ook EQ, de capaciteiten en competenties niet hebben om dit werk te kunnen doen. Die begeleid worden door reďntegratiebureaus, omdat ze niet zelfstandig aan het werk kunnen komen. Als teamleidster moet ik deze mensen het vak on the job leren, zodat ze daarna kunnen doorstromen (I/D staat voor Instroom/Doorstroom, de vroegere Melkert-banen) naar een reguliere, niet gesubsidieerde baan. A hell of a job.

Wat is mij gebleken: je kunt uitleggen, aansturen, coachen, bemiddelen en nog eens uitleggen tot je een ons weegt, maar deze mensen hebben in vrijwel alle gevallen niet in huis wat er nodig is om een dergelijke positie te bekleden. Elementaire zaken als behoorlijke sociale vaardigheden en vooral: goede manieren, zijn vaak al een te ingewikkeld vraagstuk. Niet ál te moeilijke administratieve handelingen verrichten; het allemaal te veel gevraagd. Ik heb er eindeloos tijd en energie in gestoken, maar het rendement was laag. Er werden bij voortduring fouten gemaakt, waarvan ik mij van tevoren niet eens een voorstelling had kunnen maken. Op die manier was het ook moeilijk om pro-actief te werken; ik kon er gewoon niet bij, bij de kronkels die sommige mensen in hun hersens hadden.
Maar wel altijd verwijten vanuit de organisatie: "Norma, ze doen dit en dat fout!", "Norma, die en die was onbeleefd tegen mij!" Enzovoort enzovoort.
En het eeuwige commentaar van de I/D-medewerkers zelf: "Hoezo roosterwijziging? Nee hoor, dáár heb ik geen trek in!", "Norma, die en die is niet aardig tegen me...!", "Dáár neem ik géén genoegen mee!" (ja, arrogantie was ze ook niet vreemd. Ik zeg wel eens: het IQ en de prestaties zijn omgekeerd evenredig aan hun ego). Enzovoort enzovoort.
Ik kan er een boek over schrijven.

En als de I/D-medewerkers dan ook inderdaad boventallig waren, dan was het nog niet zo'n probleem. Dan hadden we in ieder geval één of twee normaal funktionerende baliemedewerkers gehad en kon de rest meelopen en zodoende ook het vak leren. Maar nee. Welzijnsorganisaties hebben geen groot budget, en de I/D-banen worden gesubsidieerd, dus werken er aardig wat I/D-medewerkers in voornamelijk ondersteunende funkties. Maar niet boventallig; ze nemen de plek in van reguliere banen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling en ook zéker niet de afspraak. Maar het is wel lekker goedkoop voor de organisatie, dus wordt er volop gebruik van gemaakt. 
Het is echter niet slim, want je maakt je bedrijf daarmee afhankelijk van mensen die het niet altijd even nauw nemen met de arbeidsethos en waar je in feite net zo vaak hinder van hebt als dat je er profijt van hebt. Die, ondanks een niet al te hoog niveau, toch haarfijn doorhebben dat ze kunnen doen en laten wat ze willen, en zich ziekmelden als er dingen gebeuren die ze niet bevallen (ik realiseer mij dat dit allemaal erg negatief en zwartgallig klinkt, maar ik heb het helaas zó vaak meegemaakt...) Enfin, na zeven jaar ploeteren, eindeloos bij het management aangeven dat het zo niet goed gaat én moeten constateren dat het nooit zal veranderen, zit ik nu dus sinds drie weken thuis met een burnout. En is inmiddels vastgesteld door het management en de bedrijfsarts dat ik maar niet meer terug moet keren naar deze werkplek. Als ik niet allang zou weten wat voor vlees ik in de kuip heb, zou mijn broek ervan afzakken.
Wat een geweldige omdraaiing van situatie: niet de I/D-medewerkers eruit, die vastgesteld nooit goed zullen funktioneren, maar de teamleidster die het zat is eruit. Daar moet je toch echt voor gestudeerd hebben, om zó'n oplossing te verzinnen!

Dus werkgevers, ik ben beschikbaar. Hoog opgeleid (HBO-SPH plus management), veel werkervaring, maximaal 32 uur per week in de regio Amsterdam/Zaanstad. Eén ding: ik word géén reďntegratie-casemanager of andersoortige arbeidsbemiddelaar, dat moge duidelijk zijn. Ik wacht af...

Reacties op dit artikel
Carina03, 2008-10-29
( 0 )

Sorry maar dit is wel črg hard. Ik heb zelf in een Melkertbaan gezeten. Heb tijdens mijn baan de opleiding Administratief medewerker gedaan en heb deze tot volle tevredenheid van mijn baas afgerond. Toen ik door gezondheidsproblemen, die overigens niets met mijn werk te maken hadden, opnieuw thuis kwam zitten vonden ze dit op mijn werk maar wŕt erg. Niet willen is voor mij geen punt, niet kunnen ook niet. Nu ben ik op zoek naar thuiswerk waar niet aan te komen is. Je oordeelt wel erg hard over mensen die het vaak toch al moeilijk hebben.
Norma, 2008-10-29
( 0 )

Ik realiseer mij dat ook wel, Carina. Helaas heeft mijn werkgever er een neus voor om steeds mensen uit te kiezen die inderdaad genoemde trekjes vertonen. En het wrange is, dat diegenen die wél goed funktioneren, van het reďntergratiebureau zo snel mogelijk moeten uitstromen naar een niet gesubsidieerde baan. Met één van mijn medewerkers kan ik lezen en schrijven, en die wil graag blijven, maar die moét weg, zo snel mogelijk!
Maar natuurlijk generaliseer ik in dit artikel. Maar het is wel heel fijn om even mijn frustraties van me af te schrijven :)
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:

Auto en vervoer Computers en internet Dier en natuur Electronica Eten en drinken Financieel Hobby en vrije tijd Huis, tuin en wonen Kunst en cultuur Mens en gezondheid Mijn mening over... Muziek, Tv en films Samenleving en ontwikkeling School en studie Sport Vakantie en vermaak Wetenschap Zakelijk




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2018 - Infoyo.nl