Kritiek
Het krijgen van kritiek vinden we niet leuk. Waarschijnlijk omdat we het idee hebben dat we perfect moeten zijn en kritiek maakt duidelijk dat we niet perfect zijn. Maar wat ook wel meespeelt bij kritiek is dat het vaak persoonlijk wordt, soms openlijk maar vaak subtiel. We laten in onze kritiek doorspelen, dat de ander niet goed is omdat we kritiek moeten geven. Openlijk doen we het in de vorm van: "Hoe kun je dat nu doen!" Subtiel gaat het in de vorm van: "Ik heb gehoord dat je problemen hebt met …"Hoewel we steeds vaker leren om kritiek vanuit de ik-persoon te brengen omdat we daarmee duidelijk maken dat het niet iets absoluuts is, doen we dat niet automatisch.
Afvragen en advies
Iemand trekt zich kritiek te veel aan en wij geven als advies om jeniet druk te maken. Maar waarom vragen we ons niet af waarom iemandzich zo druk maakt over kritiek? Waarom zeggen we liever dat iemandzich de kritiek niet moet aantrekken? Is het soms een manier om er snelvanaf te zijn? Of vinden we het eigenlijk wel terecht dat er kritiekgegeven wordt, maar durven we dat eigenlijk niet toe te geven? Ofwillen we niet geconfronteerd worden met de emoties die de kritiek bijde ander oproept? Of reageren we gewoon zoals het hoort en hebben wegeleerd dat je mensen gerust moet stellen als ze emotioneel beginnen teworden? Of willen we er geen tijd aan vuil maken om samen met de anderer achter te komen waarom hij of zij zich zo druk maakt over diekritiek? Vinden we eigenlijk dat de ander ons niet moet lastig vallenmet zijn emoties? Of voelen we onszelf ook een beetje aangevallen als iemand die we kennen kritiek krijgt?Aantrekken
Maar waarom trekken we onszelf kritiek zo aan. Zo erg zelfs dat we in de verdediging schieten en soms zelfs zover gaan om ruzie te zoeken met de gever van de kritiek.De enige reden die ik kan bedenken waarom we onszelf kritiek zo hard aantrekken is omdat we die kritiek ook op onszelf zouden hebben. We vonden zelf al dat het anders had gemoeten. Maar we wisten niet hoe en omdat het af moest hebben we het maar op onze manier gedaan. En aangezien we onze manier niet goed vinden, zijn we het eigenlijk eens met de kritiek. Tegelijkertijd vinden we echter dat we perfect moeten zijn of niet mogen laten blijken dat we fouten hebben. We moeten de kritiek vervolgens aanvechten om ons zelfbeeld van perfectie in stand te kunnen houden.
Maar waarom zou je jezelf kritiek niet mogen aantrekken? Wat is er op tegen om kritiek aan te horen en te onderzoeken wat er waar van is? Moet je perfect zijn? Of mag je mens zijn? Is kritiek nooit waar of bevat het elementen van de waarheid? Is kritiek altijd onterecht of is kritiek gewoon een slechte manier om verbeterpunten op tafel te leggen? Is kritiek altijd een uiting van iemands ongenoegen of ligt de waarheid in het midden?
Ik geloof dat als je op zoek bent naar verbetering, dan mag je jezelf kritiek aantrekken. Maar dat betekent niet dat je daarom jezelf moet veroordelen. Hoewel kritiek vaak op de man gegeven wordt en niet op het gedrag, betekent dat niet dat het volkomen onwaar is. Dus als je jezelf kritiek aantrekt dan moet je het deel dat betrekking heeft op jezelf scheiden van het deel dat betrekking heeft op je gedrag. Ik geef toe dat scheiden van kritiek op de persoon en het gedrag moeilijk is. Vaak omdat het emoties oproept. Maar misschien is het dan een idee om de kritiek op te schrijven en even te laten liggen totdat de emoties zijn gezakt. Maar misschien is het ook een idee om iemand anders te vragen de kritiek te bekijken en te scheiden in een persoonlijk en gedragsdeel. Vervolgens hoef je dan alleen te kijken naar het gedragsdeel.
