X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Samenleving en ontwikkeling" en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Psychiatrie: Hel of Hemel?

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+6
  Goed artikel ( +6 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van johnpechtold johnpechtold Auteur op infoyo sinds
14 Maart 2010


Bekijk het profiel van johnpechtold
Datum: 17-03-2010
Auteur: Johnpechtold
Ik als begeleider Psychiatrie met een manisch-depressieve zus! Hemel of Hel? Het verhaal zoals deze rauw mijn leven binnen denderde en het op zn kop zette.

Onze geschiedenis

Ik ben nu 40 jaar oud, man, begeleider GGZ en helemaal op mijn plek. Waarom? Ik ga terug naar het jaar 1989 waar mijn oudste zus voor het grote schrikken zorgde. Ik kreeg te horen dat mijn oudste zus door haar vriend in elkaar was geslagen.

Mijn zus is 25 jaar oud als zij erachter komt dat haar vriend vreemd gaat met zijn ex. Mijn zus heeft net een miskraam achter de rug en ik hoor dat haar vriend haar in elkaar heeft geslagen. Met stomheid geslagen was ik omdat ik er nog niets over gehoord had. Waarom was mij dit niet verteld?

Zus komt weer bij ons wonen en vanaf dat moment bestaat ons gezin weer uit mijzelf en ik ben 19 jaar, mijn moeder van 44 jaar. Mijn zussen zijn dan 23 en 25 jaar oud. Mijn wereld staat op het punt volledig in te storten maar ik weet het nog niet.

Het ging snel slechter met mijn zus. Natuurlijk knapte ze op van de mishandeling toegebracht door haar ex-vriend. Maar geestelijk ging zij achteruit. Haar gedrag veranderde en zij werd angstig. Zij bleef veel op haar kamer en kwam er vaak pas 's avonds uit.

Openbaring van een stoornis

Haar gedrag liet zien dat ze bang was, niet naar buiten durfde te gaan en het vaak had over mensen die om het huis liepen en het over haar hadden. Zij vertelde vaak de stemmen te horen die plannen maakten om haar iets aan te doen. Ze begon ons ook te wantrouwen ook al probeerde ze dit niet te laten zien. Misschien wel omdat wij aan de andere kant zo vertrouwt waren voor haar?

We begrepen dit gedrag niet maar plaatsten het in datgene wat zij had meegemaakt. Het zou wel goed komen. Wel werd de huisarts ingeschakeld en deze schreef een rustgevend medicijn voor. Ik geloof dat het éérste pilletje in haar leven Seresta heette.

Haar gedrag begon langzaam bizarre vormen aan te nemen en de angst werd steeds groter. Ook vertelde ze wat zaken die vragen opriepen bij mij. Ik kwam erachter dat mijn eigen vader, die ik het laatst had gezien op 6 jarige leeftijd, de misbruiker van mijn twee zussen was, en de mishandelaar van mijn moeder. Gekmakende informatie waarin ik niet de antwoorden kon krijgen die ik wilde. Het bleek een jarenlang doodgezwegen taboe in onze familie te zijn. Het verklaarde wel opeens bepaalde gedragingen van mijn naaste familie. Een oma die mij vaak afwees en mijn zussen omgaf met liefde. Een oom die opeens verbood dat ik en mijn nichtje als kleine kinderen nog met elkaar mochten spelen en niet meer een bad samen mochten delen. Werd de haat richting mijn vader op mij gelegt? Veel later hoorde ik dat ik een tweede generatie slachtoffer ben. Dit houd in dat ikzelf niet een trauma heb opgelopen door misbruik of mishandeling maar wel de gevolgen ervan heb mogen ondervinden. Tja.

Verwarring, verdriet en pijn waren begonnen. Tenminste het begin ervan.

Het pieken van een stoornis

In de daaropvolgende maanden ging het zienderogen achteruit in geestelijk opzicht. Uren en dagen leken een eeuwigheid te duren en gevuld met angsten van mijn zus. Haar vreemde gedrag ging steeds verder. Ze voelde dat zij zichzelf en ons moest beschermen tegen de indringers. Wij mochten ook het huis niet meer uit en de gordijnen moesten altijd dicht blijven als zij beneden kwam en zij sloot zich meer en meer op in haar kamer. Langzaam kwam er een heleboel boosheid tevoorschijn en deze uitte zij ook regelmatig in haar zinnen naar ons. Angsten namen de overhand waardoor zij van alles schrok en terugdeinsde als er wat onverwachts gebeurde.

Als wij weer eens de huisarts liet komen om naar haar te kijken wist zij altijd ergens wat energie vandaan te halen om zich weer "prima" voor te doen. De huisarts heeft eigenlijk nooit diegene gezien die wij elke dag zagen. Weer later kon ik dit systeem begrijpen. Voor haar was de huisarts ook een vijand en tegenover deze vijand moest zij zich goed houden, hem iets voorhouden en hem om de tuin leiden. Haar strijd tegen de vijanden was begonnen om te overleven.

Ondanks al haar vreemde en bizarre gedrag voelden wij ons veilig bij haar en probeerden wij voor haar te zorgen zodat alles op den duur weer goed zou komen. Hopelijk weer goed zou komen.

Op een minder goede dag probeerde zus een suïcide door alle pillen in te nemen die zij in voorraad had. Zij kwam helemaal bedremmeld melden dat zij dit gedaan had bij binnenkomst van de woonkamer. Uiteraard werd haar maag leeggepompt en knapte zij weer op. Maar er was weer iets kapot gegaan in haar. En onze zorgen groeiden en de wetenschap dat er meer aan de hand was, maar waar we nog geen weet van hadden. Elke aanbieding van hulp in wat voor vorm ook sloeg zij af.

Het veilig voelen kreeg abrupt een einde toen ik op een avond de keuken in liep waar zij aanwezig was. Het hoe en waarom zijn vage herinneringen. Maar het grote mes dat op mij gericht was staat nog zeer levendig in mijn geheugen gegrift. Het schreeuwen en de steek die mij gelukkig miste ook. De volgende herinnering is die van een zus die het pand verlaat met wat spullen in een tas gestopt. Ons achterlatend in een reddeloosheid en verslagenheid. De hele nacht is het gezin wakker en uiteindelijk arriveerd de dienstdoende huisarts die is gebeld. Deze man nam gelukkig alle tijd voor ons verhaal. Er werd gesproken over haar gedrag en dat er meer aan de hand zou zijn. Er werd gesproken over opnames in psychiatrische inrichtingen die nodig waren maar tegelijkertijd over de onmogelijkheden daarvan. De verplichte opname was zo'n onmogelijkheid. Deze huisarts vertelde dat hij in al zijn 20 jaar ervaring nog maar één keer had meegemaakt dat dit mogelijk was en dat was onder nog ergere omstandigheden. Voor het éérst huilde ik vele tranen en de pijn duurde voort.

Leven schikt zich naar het stoornis

Mijn zus was verdwenen en we wisten niet waarheen of hoe het met haar ging. Natuurlijk was zij gemeld bij de Politie maar was natuurlijk een volwassen vrouw die haar eigen keuzes mag maken. Dat zij in verwarde toestand was konden wij wel beweren maar was niet aangetoond door een behandelaar.

Na enkele maanden zocht mijn zus weer contact met ons. Volgens mijn moeder klonk zij niet meer verward maar iets in haar stem verried dat er toch nog genoeg aan de hand was. Zij zou naar ons komen en op een goede middag stond zij voor de deur. Niet alleen moet wel gezegt. Er was een jongeman meegekomen waarvan ik de naam niet meer weet. Ach, het was niet de laatste man die zij meenam en het is ook niet de enige naam die ik mij niet meer kan herinneren.

Mijn zus was onherkenbaar voor me. Natuurijk zag ik hetzelfde mooie gezicht, alhoewel er tekenen van zorgen en anders zijn in stonden. Daar stond zij dan, volgehangen met allerlei sieraden en een lange zwart lederen jas tot aan haar enkels. Flink opgemaakt maar toch nog die schoonheid die eronder lag. De verhalen die zij vertelde over waar zij nu leefde en wat zij meemaakte waren verhalen als uit een boek.

Amsterdam was haar woonplaats en we hoorden verhalen over het stappen daar, het nachtleven van onze mooie hoofdstad. Zij had werk gevonden maar was er vaag over wat zij nou precies deed. Zij was zeer gericht op materie en moest ook vooral alles benoemen wat zij had of gekregen had. Vele verhalen over de mensen die zij ontmoet had met bijbehorende materie die deze mensen hadden, de huizen waar zij in leefden en de auto's waar zij in reden.

Mijn zus sprak in het Algemeen Beschaafd Nederlands. Haar enigzins Groningse tongval was helemaal verdwenen waardoor zij nog minder leek op de zus die ik zo goed dacht te kennen. Tevens kregen wij te horen dat zij haar naam had veranderd en vanaf nu Joyce heette. Boos werd ze dat wij dit niet direct konden aanvaarden.

Ze kwam wat spullen halen die nog in haar kamer lag en nam nog wat spullen mee die niet van haar waren. Natuurlijk vroeg zij er netjes om. Het waren ook nietszeggende spulletjes en de volgende dag was zij weer vertrokken met haar kersverse vriendje. We bleven achter zonder adres en zonder eigenlijk iets te weten. We waren overdonderd door dit bezoek.

Het stoornis zet door

Meerdere keren kwam zus terug, wel of niet alleen. Elke keer werd zij opgevangen, en elke keer weer vele verhalen over haar leven. Tijdens één van haar bezoeken kwamen wij er achter dat zij werkte in een club. Ze vertelde éérst nog dat zij alleen maar barwerkzaamheden deed maar al snel kwamen we er achter dat zij gewoon in de prostitutie was beland.

Er begon weer een periode dat het slechter ging met haar en zij langer bij ons bleef. Haar angst kwam terug met de bijbehorende stemmen en achterdocht. Voor het éérst verwoorde zij dat er meer aan de hand was en zij er niet meer uit kwam. Zij vertelde de meest misselijkmakende verhalen over Amsterdam, Utrecht en de prostitutie. Het misbruik dat er gemaakt word van de meiden. De mishandelingen en zelfs de doden die er vallen. Haar lijdensweg had een vervolg gekregen in Amsterdam. Teveel om te noemen.

Toch vertrok zij weer zonder ons een adres achter te laten. We kregen de mededeling dat zij wel weer kontakt met ons zou opnemen en dit gebeurde ook na weer veel ellende en zij stond op dat moment weer op instorten. Eindelijk wilde zij proffesionele hulp.
Via de huisarts werd zij doorverwezen naar een psychiatrische kliniek in Assen. Het éérste en enige bezoek dat ik daar aflegde was een shock. Dit leek meer een gevangenis om straf te ontvangen dan een plek waar je hulp krijgt. De stalen deuren van de gesloten afdeling en het sleutelgerammel vergeet ik nooit meer. Hoe moet het dan zijn als je er zelf bent opgenomen?

Haar gedrag kreeg voor het éérst een naam en zij werd gediagnosticeerd met het bi-polair stoornis Manisch-Depressief. Zij werd ingesteld op anti-psychotica en angstremmers. Lithium kan ik me nog herinneren en langzaam knapte zij op. Er kwam weer een vleugje zus tevoorschijn. Toen zij zich weer wat beter voelde ontsloeg zij zichzelf tegen de adviezen van de kliniek in. Tja, vrijwillig in opname he.

Ook jammer dat zij dacht het zonder de medicatie te kunnen want alles was toch weer ok? Er was nog geen sprake van ziektebesef en al helemaal niet van medicatietrouw zijn. Blijkbaar moet je dat ervaren door vaak op je waffel te gaan. Dat dit wederom gepaard gaat met veel ellende mogen ze wel eens vertellen.

Met zus ging het weer slechter en zij ging weer opzoeken datgene wat zij de laatste paar jaar zo goed kende en waar zij in wist te overleven. Het mooie Amsterdam en de pijn bleef maar voortduren.

Mijn weg hierin

Zelf veranderde ik natuurlijk ook alhoewel ik niet doorhad welke weg ik ingeslagen was. In het kort komt het neer op een besef dat mijn vader incest had gepleegd met mijn twee zussen. Dit besef was om kapot aan te gaan. Ik die zijn naam draag, en ik die zoveel op hem lijk. Wie ben ik dan?
Toen voor ons dit drama begon besloot ik te stoppen met school. De MEAO vaarwel gezegt om thuis te kunnen zijn voor mijn moeder en jongste zus. Ach, het leek zo'n goed besluit. Werken en zorgen voor.

In 1992 werd ik door de politie opgepakt omdat ik deel uitmaakte van een inbrekersbende. De krant sprak van een twintigtal jongeren die als bende opereerde. Grappig hoor, ik kende er denk ik maar 4 jongens van. Maar ja, de één kent de ander, en deze kent er weer één. Ik kreeg voor inbraak in bedrijfspanden, voor joyrijden en het stelen van auto's, voor heling van goederen en voor brandstichting een straf van een half jaar dat werd omgezet in 240 uur dienstverlening met twee jaar voorwaardelijk.
Het keerpunt was voor mij de uitleg die mijn advocaat gaf aan de rechter. "kijk toch eens meneer de rechter waar deze jongeman vandaan komt". "Een gebroken gezin en opgevoed zonder vader". "kijk toch eens wat er in deze familie allemaal is gebeurt". Het besef bekroop mij dat ik ook grote schade had opgelopen door het gezin waar ik deel van uitmaakte.

In dezelfde periode ging mijn zus, helemaal aan de grond, in Amsterdam, Utrecht geleefd en gewerkt. In allerlei clubs verbleven en gehoereerd en de meest verschrikkelijke dingen meegemaakt, eindelijk weer vrijwillig in behandeling bij een psychiatrische instelling. Het werd deze keer Winschoten en daarna een andere plaats waar ik de naam ook niet meer van weet. Hier begonnen de leuke familiegesprekken waar we voor uitgenodigd werden.

Helaas moet ik bekennen ook hier maar één bezoek gebracht te hebben. De ervaring in Assen maakte dat ik een aversie had gekregen voor de zorg. Maar goed, voor zus ging ook ik mee met mijn moeder en jongste zus.

Het gesprek met een hulpverlener in een kantoortje verliep prima en natuurlijk zaten we daar wat zenuwachtig. Ons werd verteld dat vanuit de verhalen van mijn zus er wat zaken besproken diende te worden. Helaas draaide het gesprek uit op wat beschuldigingen richting ons als familie en toen ik tranen in mijn moeder haar ogen zag verschijnen op het moment dat de vinger richting haar gewezen werd. Dat er gezegt werd dat moeder haar dochter beter had moeten beschermen en hierin gefaald had, heb ik deze jongeman bij zijn kraag gepakt en verteld hoe ik over hem denk. Tja, dit hielp zus ook niet echt.

Ik begrijp nu dat hulpverleners vroeger veel keken vanuit het standpunt van de cliënt. Dat er pas tegenwoordig meer aandacht gegeven word aan familie en omgeving. Een goeie les die ik onthouden heb. Familie heeft ook erkenning nodig voor datgene wat het gezin is overkomen en zit echt niet te wachten op een beschuldigende vinger. De opvolgende jaren waren jaren van vele opnames voor zus met vallen en opstaan. Zelfs op het moment dat ik dit schrijf komt zus net weer uit een relatie die stuk gegaan is. Weer het o zo gewilde huisje, boompje en beestje opgeven om opnieuw te moeten beginnen.

Mijn zussen en moeder betekenen veel voor me maar ik wist dat ik afstand moest nemen en deed dat in de zomer van 2000. Ik heb toen mijn huidige vriendin ontmoet en ben naar Zeeland verhuisd. Hier heb ik me eindelijk kunnen ontplooien en ontdekt dat ik veel te geven heb en dat ook ik het waard ben. In 2003 ben ik begonnen met werken in de verstandelijk gehandicaptenzorg op een crisislocatie. Hier leerde ik andere stoornissen kennen zoals Borderline. Ook Autisten kwam ik tegen en mensen met Schizofrenie. Stuk voor stuk prachtige mensen maar met dat stoornis en met bepaald gedrag. In 2008 ben ik helemaal overgestapt naar de psychiatrie en werk momenteel bij Emergis in Zeeland. Ik merk dat ik aan het groeien ben in mijn werk maar misschien nog wel meer als mens. Ik zou iedereen willen vragen dat als je weer eens een vreemd figuur op straat ziet lopen die in zichzelf praat, eens goed te kijken naar de mens die daar loopt. Niet alleen het rare gedrag of uiterlijk. Kijk eens of je het verhaal kunt zien dat op dat moment verteld wordt.

Toch te kort

Natuurlijk had ik het liefste het volledige verhaal willen vertellen maar dit is niet de plek om een geheel boek te plaatsen. In een vogelvlucht staat hier het grootste deel van mijn leven, dat van mijn zussen en moeder. Mijn moeder die zelf in die periode ook werd opgenomen om wat rust te kunnen ervaren en zelf al jaren aan de medicijnen zit. Mijn jongste zus die door haar schade een leven heeft gekregen zonder relatie; maar gelukkig voor haar heeft zij daar rust in.

Ik had nog kunnen vertellen over die hulpverlener bij één van zus haar opnames waar zij een relatie mee kreeg en uiteindelijk zelfs mee trouwde. Dat op dat moment naar boven kwam dat hij torenhoge schulden had en haar had meegesleept in wederom een stuk ellende. Dat ik ook voor hem naar Groningen reed vanuit Zeeland en even een gesprek moest voeren of de keren dat ik, als 1e contactpersoon voor zus, een opname moest regelen.

Of had ik het verhaal nog moeten vertellen van één van de pooiers en tevens één van de grootste en bekendste criminelen van Nederland die bij ons thuis kwam, samen met zus in een mindere periode. De dingen die zij toen beleeft heeft en eindigde met de liquidatie in Amsterdam van deze man.

Misschien toch eens dat boek schrijven, maar dan wel samen met zus!

Ik wil afsluiten door te zeggen dat ons leven één groot leerproces is, helaas zijn de toetsen soms wel heel moeilijk en word er wel eens een onvoldoende behaald.

Bedankt voor het lezen.

John

Reacties op dit artikel
Carmen, 2010-03-17
( +5 )

Pfff... ben er ff stil van!
Johnpechtold, 2010-04-02
( +1 )

Bedankt Carmen, had niet echt bepaalde reacties voor ogen hoor maar besef me nu dat mijn verhaal, hoe beknopt deze ook is, misschien toch allerlei gevoelens losmaakt bij lezers. Mocht ik negatieve zaken losmaken verontschuldig ik mij hiervoor. Dat was niet de bedoeling.

Ben wel nieuwsgierig naar andere reacties.

John
Liek, 2010-05-02
( 0 )

Eigenlijk aan het googelen op MDS en zus...je weet wel waarom... en dat bracht me hier...
Johnpechtold, 2010-05-02
( 0 )

Hai Liek,

Tja, maar nu, wat vind je van hetgeen geschreven staat?

Marie, 2010-05-10
( 0 )

Als familie ben je er samen, indien 1 iemand
allerlei dingen meemaakt ,dan ben je het
zwarte schaap in de familie en dat geeft je
een weg naar eenzaamheid.
Ja,schrijf maar een boek ,je kan het.
Jets, 2010-06-11
( 0 )

.....toch anders als je het leest,indringender ofzo.
Schoot mij gelijk het boek "jongensjaren" van Martin Bril in het hoofd, gelezen?
een boek,ambitieus maar je schrijft prettig,waarom niet?
Judith, 2010-06-11
( +1 )

Respect John. Knap hoe je dit hebt geschreven, knap ook hoe je er mee om bent gegaan en knap dat je dit met ons kunt delen. Bedankt hiervoor. (momentje, even traantje wegpinken...) Sterkte ermee, want ook nu maakt dit deel uit van je leven en zal het ook deel uit blijven maken.
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:

Auto en vervoer Computers en internet Dier en natuur Electronica Eten en drinken Financieel Hobby en vrije tijd Huis, tuin en wonen Kunst en cultuur Mens en gezondheid Mijn mening over... Muziek, Tv en films Samenleving en ontwikkeling School en studie Sport Vakantie en vermaak Wetenschap Zakelijk




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2017 - Infoyo.nl