Dit jaar begint de ramadan voor de moslims in België op éénentwintig of tweeëntwintig augustus tot achttien of negentien september. Deze datums zijn afhankelijk van het land van herkomst. Zo is de ramadan voor een Turkse moslim op éénentwintig augustus begonnen en zal eindige op achttien september. Dit brengt mij gelijk naar mijn eerst vraag. Hoe zit het dan voor de moslims die in België zijn geboren of een Belgische afkomst hebben? In België maken wij gebruik van de zonnekalender. Moeten zij uitrekenen wanneer in België de negende maand van de maankalender zou beginnen? Het vasten gebeurd van zonsopgang tot zonsondergang. In die tijd eten en drinken de moslims niet. Wat is doel ervan jezelf te weer houden van voedsel en drank vanaf het moment dat de zon opkomt tot dat de zon weer ondergaat? Dit is een veel gestelde vraag. Het antwoord is vaak dat het een periode is om aan de minderbedeelde onder ons herinnerd te worden. Om te voelen hoe het is om een hele dag zonder voedsel en drank te moeten doorbrengen. Daarnaast moet het ook een periode zijn dat een mens er zich opnieuw van bewust wordt hoe goed u het hebt. Het feit dat je aan het einde van de dag wel een boterham in uw mond kunt stoppen. Wat voor sommige mensen helaas niet kan ook niet aan het einde van de dag. Na een dag met een grommede maag rond gelopen te hebben en je s ’avonds aan tafel schuift zal de dankbaarheid in een mens wel naar bovenkomen. Dankbaarheid dat de dag voorbij is. Dankbaarheid dat je kunt aanschuiven en al dat lekkers kunt oppeuzelen. Dit alles doen de moslims een maand lang, omdat het hun verplicht is in hun religie. Terwijl blijven ze actief deelnemen aan de gewone dagdagelijkse activiteiten. s’ Morgens vertrekken de kinderen naar school en de vaders en soms ook de moeders naar hun werk. Hoe ervaren ze het vasten daar. Op school, na de turnles. Op het werk als alle collega’s samen gaan lunchen. De meeste moslims hebben er geen problemen mee en houden zich sterk.
Maar hoe zit het met de collega’s? Dit is mijn tweede vraag. Hoe ervaren niet moslim het vasten van islamitische collega’s? Houden ze rekening met de grommende magen van hun vastende collega’s? De meningen kennen twee voornaamste kanten. De mensen die er geen rekening mee houden of geen affiniteit voor kunnen op brengen en de andere kant, de mensen die er wel begrip voor op kunnen brengen. De eerste groep mensen storen zich er niet aan en voelen zich niet gehinderd. Bij de tweede groep komt er toch een nieuwsgierigheid naar voren die wil weten, waarom? Waarom houd je rekening met uw islamitische collega’s? Is het een schuldgevoel, dat jij een boterham naar binnen werkt terwijl zij zitten toe te kijken? Is het misschien het idee dat de eetlust weg neemt als er een vastende naar je bord zit te staren? Opvallend is dat de eerste groep mensen, die geen rekening houden met hun vastende collega’s hier rechtuit op antwoorden. Het kan ze niet veel schelen. De tweede groep is er echter schuchter over of onduidelijk. “Jah…” is het meest voorkomende antwoord gevold door het ophalen van de schouders. Is dit een teken dat ze zich niet durven uitspreken over de oprechte reden van hun sympathie voor de vastende collega’s of is het pure en onvervalste eerbied voor elkaar?
