Bijgeloof,in hoeverre passen we het nog toe?

In de wereld van vandaag is er geen plaats meer voor bijgeloof. Het is voorbijgestreefd ,ouderwets en zwarte katten vinden we heel lief.Bijgeloof kunnen we zien als een geruststelling voor de gevaren die gaan komen. Er steekt meer achter dan we in deze rationele tijd kunnen bevroeden. En hoe we het ook draaien of keren ook in onze tijd bezigen we nog altijd gebruiken van vroeger. De vroegere mens sloeg een kruis bij de gedachte aan potentieel onheil maar wij duimen voor het hebben van succes.Ook de kus onder de mistletoe wordt nog door velen toegepast.

Er is dus niets nieuws onder de zon. Maar waar komen deze gebruiken vandaan en wie begon ermee?
Neem nu bijvoorbeeld de hand voor de mond slaan als men gaapt .We kunnen dit zien als beleefdheid maar het kan ook een diepere betekenis hebben. Vroeger dacht men dat als men zijn mond opende om te gapen dat een gelegenheid voor de duivel zou zijn om zo ons lichaam binnen te dringen. Daarom sloeg men gauw een hand voor de mond.Hier hebben we de oorsprong van deze gewoonte.
Er zijn nog altijd mensen die iets afkloppen op hout om het noodlot niet te tarten. Deze gewoonte gaat terug tot bij de Kelten.De Kelten vereerden de boom en zagen in hem een belangrijke, sterke god. Als ze door ongelukken werden achtervolgt putten ze kracht uit de bomen.
De Druide hield zijn gebeden en bezweringen altijd bij bomen. Ze werden als heilige plaatsen beschouwd . Op de plaats van die bomen bevinden zich nu meestal kerken, kapelletjes of cikels van stenen.
Onze gewoonte om af te kloppen op hout komt dus voort uit de verering voor bomen.
Ik wed dat velen onder ons een medaille van Sint Chrisoffel in de auto hebben liggen. Sint Christoffel is de beschermheilige van de reizigers. Hoe komt dat zo? Sint Christoffel had aan God gevraagd dat de plaats waar hij begraven zou worden, beschermd zou zijn tegen onheil en pestilentie. Door het martelaarschap van Sint Christoffel heeft God hierin toegezegd.Naderhand wilde de traditie dat op openbare plaatsen en stadspoorten beeltenissen stonden van Sint Christoffel die wilden zeggen , "Je bent veilig als je Sint Christoffel ziet ".  
Over de doden niets dan goeds. Nog steeds schromen we om iets slechts te zeggen over iemand die gestorven is. Het voelt niet goed aan.Persoonlijk denk ik echt niet dat dit beleefdheid is maar iets dat al eeuwen in onze genen ingeworteld zit. De middeleeuwse mens vreesde ervoor dat als hij een kwaad woord over een gestorvene sprak dat de ziel van de dode dan op bezoek zou komen.
Degenen die van zichzelf weten dat ze bijgelovig zijn zullen nu nog meer gesterkt zijn, degenen die in alle toonaarden ontkennen dat ze niet bijgelovig zijn denken misschien toch eens over bovenvermelde feiten na.