Schrijnend
Natuurlijk is het schrijnend om te moeten zien, dat we in Nederland niet instaat zijn om voor onze zwakke medeburger te zorgen. Dat we in dertig jaar tijd onze zwakke medeburger eerder zijn gaan zien als een uitbuiter, dan een medeburger. En omdat we niet opgelicht willen worden door onze medeburgers vinden we dat onze politici er voor moeten zorgen dat niemand misbruik kan maken van ons belastinggeld. De oplossing die onze politici daarvoor gekozen hebben is een die we zelf zouden hebben bedacht:
Niemand komt aan ons geld, als ze niet voldoen aan de gestelde eisen.
Met als gevolg dat de mensen die de regels snappen ervoor zorgen dat ze aan de eisen voldoen en ons toch oplichten. Terwijl de mensen die onze hulp nodig hebben niet snappen waarom ze geen hulp krijgen, omdat ze toevallig op een paar punten niet voldoen aan de gestelde eisen.
En de mensen die de regels voor ons uitvoeren kunnen niet anders dan zich achter die regels verbergen, omdat ze anders zelf de kans lopen lid te worden van de onrendabelen.
Onrendabelen
Maar als we in Nederland eerlijk zouden zijn over wie rendabel zijn, dan zijn dat maar weinig mensen. Hoeveel bedrijven zijn niet direct afhankelijk van de overheid voor hun omzet, terwijl ze zichzelf als commercieel zien omdat ze concurreren met andere bedrijven om overheidsopdrachten? Zijn eigenlijk niet alle wegenbouwers gewoon verkapte overheidsbedrijven? Want hoeveel procent van hun omzet wordt gevormd door inkomsten uit overheidsopdrachten? De enige echte commerciële wegenbouwers zijn waarschijnlijk de kleine stratenmakers die bij particulieren de parkeerplaats en de oprijlaan aanleggen.
Zo zijn er in Nederland nog veel meer onrendabelen te vinden, die volgens de definitie uiteindelijk meer hebben gekost dan ze hebben opgebracht. Want hoe belangrijk een politie agent ook mag zijn, zijn werk levert geen geld op maar kost alleen maar geld. Hoe goed het ook mag zijn dat er gemeente ambtenaren zijn, op iedere duizend ambtenaren zijn er waarschijnlijk maar tien die werk doen dat geld opbrengt waaruit hun salaris betaald kan worden.
Maar ergens vinden we dat geen onrendabelen, want ze doen iets voor hun geld. Maar veel onrendabelen willen ook helemaal hun hand niet ophouden, ze willen gewoon werken voor hun geld. Het punt is echter dat wij niet willen betalen voor het werk dat ze zouden kunnen doen. Maar we willen ook niet betalen voor het feit dat dat werk er niet meer is, omdat we dan het gevoel hebben dat we opgelicht worden. Waarbij we helaas vergeten dat als we de onrendabelen niet van de straat houden, dat we ze dan dwingen om op een andere manier aan hun geld te komen.
Door de kat of de hond gebeten
Is dat niet eigenlijk het spreekwoord dat geldt voor hoe onze maatschappij belast is met de onrendabelen:
Wat maakt het nu uit of je door de kat of de hond wordt gebeten?
Want als we de onrendabelen niet betalen (de kat) om thuis te blijven gaan ze op zoek naar manieren om geld te verdienen. Vaak zijn dat illegale manieren, omdat ze anders niet genoeg kunnen verdienen. Met als gevolg (de hond) dat we een groot repressie systeem moeten opzetten met politie, justitie, rechters, gevangenissen, reclassering.
Hoe we het ook aanpakken we betalen altijd voor de onrendabelen. De vraag die we onszelf dan ook eigenlijk moeten stellen is:
Willen we op een humane en directe manier omgaan met onrendabelen of willen we op een inhumane en indirecte manier met ze omgaan.
